De overheid trekt zich steeds verder terug uit de financiering en de solidariteit in de ziekteverzekering. Dat blijkt uit de laatste MAHA-analyse van Dexia. Deze jaarlijkse studie brengt de financiële toestand van de algemene ziekenhuizen in kaart.

Werkingskosten

In 2006 schoot de financiering van de werkingskosten voor ziekenhuizen – in het Budget van Financiële Middelen – 4,9% tekort . In 2007 liep dit verder op, tot 5,6 %. Concreet betekent dit dat de overheid gemiddeld 50.000 euro per jaar subsidieert per verpleegkundige, maar dat de reële kost hiervoor 56.090 euro bedraagt.

Om de kwaliteit van zorg te blijven garanderen, pleiten de Vlaamse ziekenhuizen voor een volledige financiering van hun werkingskost.

Investeringen

De overheid blijft ook tekort schieten bij de subsidiëring van investeringen.

De ziekenhuisinfrastructuur in Vlaanderen is verouderd. In de komende vijf jaar dient zich de bouw aan van een tiental nieuwe ziekenhuizen, dit in het kader van de verdere rationalisering van het ziekenhuislandschap. Alleen zo kunnen de ziekenhuizen zich aanpassen voor de toekomst.

De budgetten van de Vlaamse overheid zijn echter al tot en met 2009 uitgeput. Een substantiële verhoging van de middelen hiervoor dringt zich op!

Door de alternatieve subsidiëring glijden de subsidies weg uit het eigen vermogen van de ziekenhuizen. Dit betekent een lagere solvabiliteit, die resulteert in een hogere kost van krediet.

Financiële draagkracht

Ziekenhuizen moeten steeds meer hun eigen middelen aanspreken om hun kosten te dekken. Met een terugtredende overheid, zowel qua personeelskost als qua bouwinvesteringen, zal dit steeds meer het geval worden.

Ziekenhuizen hebben echter geen onbeperkte financiële draagkracht. Ze moeten tekorten onder meer opvangen door hogere bijdragen te vragen van hun artsen. De kans is reëel dat dit hogere supplementen voor patiënten genereert. Dit is echter niet aanvaardbaar, gezondheidszorg moet betaalbaar blijven voor iedereen!

Besluit

Ziekenhuizen willen blijven garant staan voor dezelfde kwaliteitsvolle dienstverlening aan hun patiënten. Ze worden door de overheid echter structureel te weinig gefinancierd, voor personeel, werking en bouwinvesteringen. Dit dreigt te resulteren in hogere supplementen voor de patiënten, wat sociaal onaanvaardbaar is.