Mieke Van Hecke mocht haar inzichten uit de doeken doen voor een goed gevulde zaal: niet alleen de bestuurders van Zorgnet Vlaanderen waren in groten getale aanwezig, ook de leden van de commissie Sociale verhoudingen en de commissie Verpleegkundige en Paramedische zorg van Zorgnet Vlaanderen maakten hun opwachting.

“Het katholieke onderwijs en de zorgsector delen twee belangrijke bekommernissen”, stak Mieke Van Hecke van wal. “In de eerste plaats is er een nijpend tekort aan jongeren die kiezen voor een opleiding in de zorg. We moeten er alert voor zijn dat we geen doelgroepen missen door de huidige organisatie van het onderwijsaanbod. Een ander aandachtspunt is het behoud en de verbetering van de kwaliteit geleverd door zorgmedewerkers die al in het beroep zitten. Daarvoor zijn actieplannen voor navorming cruciaal.”

Ook de hervorming van het secundaire en van het hogere onderwijs – die momenteel ter tafel ligt - is volgens Mieke Van Hecke erg belangrijk. Ze licht kort toe: “Op dit moment maken jongeren vaak verkeerde studiekeuzes doordat er bepaalde vooroordelen zijn ten opzichte van sommige richtingen en door de organisatie van het onderwijsaanbod tout court. Typisch voorbeeld is de waardering van alle praktisch gerichte opleidingen. Leerlingen maken dus foute keuzes, zijn niet tevreden op school, hebben nadien geen arbeidsattitude… “

Verandering is dus nodig, maar alvorens aan de structuren te raken, is het nodig een visie uit te bouwen. Mieke Van Hecke pleit hierbij voor het blijvend erkennen van de specificiteit van de opdracht van het onderwijs: een algemeen vormende, opvoedende en bewustmakende component: “We willen samen partners tegen onverschilligheid zijn.” Het onderwijs is er dus niet alleen om de leerlingen competentie en vakbekwaamheid bij te brengen. “Dat zou een verarming betekenen. Tegelijk kan het onderwijs uiteraard niet volledig voor de opvoeding van de kinderen instaan.”

In de praktijk zijn er al een aantal denkpistes voor de hervorming. Zo denkt Van Hecke aan een horizontale opdeling in domeinen (zoals wetenschappen en techniek, talen, zorg en welzijn), waardoor de huidige breuk tussen ASO en TSO wordt opgeheven. Binnen die domeinen kunnen dan zowel algemeen vormende als meer praktisch gerichte opleidingen hun plaats krijgen.

Europese kwaliteitsstandaarden

Mieke Van Hecke wijst ook op de complexiteit van de Europese kwalificatiestructuur (wat er concreet op neerkomt dat opleidingen in verschillende landen aan vergelijkbare kwaliteitsstandaarden moeten voldoen). Bestaande opleidingen moeten nu passen binnen deze structuur, en dat zorgt voor problemen. “Denk bijvoorbeeld aan de vierde graad verpleegkunde. Het gaat hier om een bijzonder kwetsbare groep van jongeren (momenteel zo’n 4.000 leerlingen). Op dit moment is  deze opleiding ondergebracht in het niveau van het hoger beroepsonderwijs. Moet deze groep blijven aansluiten bij het secundaire of nauwere aansluiting zoeken bij het hoger onderwijs? Hierover is een debat nodig. Het VSKO zal de strijd voor deze kwetsbare groep voortzetten.”

Tot slot pleit Mieke Van Hecke voor het behoud van de Centra voor Volwassenonderwijs. “Het beleid kijkt hierop neer, terwijl de CVO’s net de cruciale groep van zij-instromers aanspreken, broodnodig om de schaarste aan zorgverstrekkers op te vangen.”